Archief van
Tag: wonder

Watervrouw

Watervrouw

Sinds de zomer ben ik ervoor gevallen. Of eigenlijk ben ik erin gestapt. Onwennig maar na twee keer raakte ik hopeloos verliefd, verkocht en verknocht.
De eerste keer kwam ik met gekneusde knieën en beurse dijen uit het gevaarte gekropen. Ik had zo ontzettend mijn best gedaan om niet om te vallen dat mijn lijf compleet verkrampt raakte. Maar mijn missie was geslaagd: ik was niet omgevallen.
De tweede keer ging het iets beter, al dacht ik na een kwartier al aan omkeren, aanleggen en nooit meer instappen. Wat een gedoe en een gewiebel. Om nog niet te spreken over de onmogelijkheid om het gevaarte te besturen. Vier keer rechts peddelen en dan nog niet links af slaan. Mijn hersenhelften raakten ervan in de war.
Toch begon het kanovaren te kriebelen. En dus zocht ik ineens op marktplaats naar kano’s met een roertje. En ik vond er een. Een oudje maar nog in prima staat. In de Wormer, van een voormalig kanokampioen. Volgens de advertentie. Aangezien ik een sucker ben die valt voor dit soort verhalen was de koop gauw gesloten en bonden we mijn boot op het dak van de auto. Deze vakantie had ik een missie: ontdekken of kanoën iets voor mij was. In Frankrijk ligt de camping die wij terugkerend bezoeken namelijk aan een redelijk groot meer zodat dagelijks oefenen geen probleem is.
Waar ik normaal gesproken sportieve beloftes aan mezelf breek alsof het aardewerken koffiekopjes zijn verbaasde ik mezelf deze vakantie door dagelijks in mijn kano te kruipen en een rondje meer te varen. De beloning: na een week kon ik zomaar 500 meter achter elkaar varen. Mijn kind, zelf al jaren verwoed kanovaarder, toonde zich een geboren coach en leerde mij wat trucjes uit het vak. Per keer voelde ik me groeien, behendiger worden. Na drie weken vakantie aan het meer leverden vijf kilometer mij in augustus nauwelijks problemen op behalve dat ik niet als laatste wilde eindigen.
Als test heb ik in november tien kilometer gevaren. Want eigenlijk wil ik in april 2016 meedoen aan de Waterland marathon. Voor vrouwen en kinderen bedraagt deze tocht vijftien kilometers. Met een overdracht moment, noemt het een soort kanoklûnen. Boot uit het water, lopen met de boot in de hand en vervolgens de boot weer te water laten. Een gek plan? Jazeker. Hysterisch? Absoluut. Maar ik wil het. Al denken mijn winterse lui geraakte bi- en triceps daar inmiddels anders over dan een maandje of wat geleden. Maar ergens in mijn hoofd heeft zich een overtuiging genesteld dat ik het kan.
Dus.
IMG_20150628_154519

Anders

Anders

In 2011 wilden we wat anders. Onze verbouwing noopte tot snoeien in de begroting en dus ook in het wagenpark. Onze benzineslurper Lars, een Volvo 940 uit 1998, werd omgeruild voor Anders, een Volvo 164E (vooral de E niet vergeten) uit 1972.
Ook ons leven werd anders.

Toegegeven, toeren in een klassieker heeft iets aparts. Tijdens vakantieritten word je overal aangesproken en onze 164E wordt altijd wel ergens mee op de foto gezet. Met veertig klassieke Volvo’s door een herfstig bos toeren is leuk. Wanneer je met zijn allen op de oprijlaan van een echt kasteel parkeert is dat sprookjesachtig. Minder magisch is het wanneer je hortend en stotend zo’n oprijlaan bereikt. Mijn man is de avonturier in ons gezin; ik heb andere genen en kwaliteiten.
Sinds 2011 heeft onze Anders een transformatie ondergaan. Technisch en optisch. De helft van de tijd stond ons autokind in de steigers. Met kuren. Er werd gas ingebouwd. De nokkenas werd vervangen en de kleppen gesteld. Van de zes cilinders bleken er slechts vier te werken en ook deden nu alle kleppen een beetje meer mee als voor de motor operatie. Het was een enorm verschil in rijplezier.
Motorisch in orde werd de carrosserie opnieuw gespoten. Nadat de auto tot op detail weer in elkaar was geschroefd werd ons autokind in elkaar gereden op een concours van oude autootjes op Zandvoort. Einde oefening. Naast het feit dat de auto ergens een mankement linksonder de motorkap vertoonde (aanrijding) moest uw schrijverinne twee jaar soebatten met de rechtsbijstandverzekering voor uitkering van de schade.
Op de verjaardag van het echte kind haalden we gebak. Plotseling, midden op de weg, raakte onze Anders bewusteloos en stonden we maar een beetje te staan. Beetje rammelen aan het contactslot en we gingen weer. Honderd meter en opnieuw viel Anders weg. Losse draadjes her en der in de auto noopten tot een drastisch besluit: vervanging van de hele kabelboom. Wederom stond Anders geruime tijd aan de kant.
Begin 2015 moest de auto opnieuw worden gekeurd. Mijn handige en uitermate geduldige man besloot het drastisch aan te pakken. Tectyleren, carrosserie-inspectie, revisie van de motor, revisie van de versnellingsbak dat eindeloos duurde en compleet werd verprutst. Iets waar mijn handigerd niks aan kon doen. Met vier maanden vertraging besloot mijn man het revisieproject van de versnellingsbak dan maar zelf te doen. Toen nog de remmen vervangen en nakijken (iets met schoenen, klemmen en klauwen). Ook een minutieus priegelwerk, doordat de ontluchting steeds niet goed kwam.
Pas onlangs in december kon Anders alsnog naar de keuring. Groot was de opluchting en de trots dat onze Anders in een keer werd goedgekeurd. Met complimenten voor het verrichte werk want het was te zien dat er een vakman mee bezig was geweest.
Vier dagen mocht het duren, het rijplezier. Ergens in de omgeving van Delft stond het beestje gisteren ineens stil en wilde niet meer verder rijden. Het kan de ontsteking zijn, maar ook de bougies. Het kan ook zijn dat de auto niet op tijd staat. (Ik lees voor uit het eigen werk van de handige man). Kort gezegd komt het erop neer, dat er weer moet worden gepuzzeld om een nieuw probleem op te lossen. Hoewel ik er zelf niet hoef mee te puzzelen zie ik er tegenop want het betekent, dat ik de handige man weer een tijdje niet zal zien, doordat hij in de garage vertoeft om de oplossing te vinden.
Ik denk, dat ik in de tussentijd wat anders ga zoeken. Een shredder, of zo. Eenmaal getransformeerd als kerstig groen vierkantje met een lichtsnoer eromheen gewikkeld vind ik onze klassieker vast heel leuk, op de schoorsteenmantel.