Archief van
Tag: rennen

Lopen

Lopen

Na mijn verjaardag in maart, kwam ik toch een klein beetje in een hardloop wak terecht. Ik had geen doel meer, in mijn hardloopleven. Immers: ik had de vijf kilometer schadevrij gelopen, binnen de tijd en ik was niet als laatste geëindigd.
De klad kwam erin en gelukkig herkende ik dit keer de voortekenen op tijd. Drie keer in de week rennen werd twee keer, de derde keer had ik geen zin of geen tijd. Het gebeurt altijd wanneer ik op een half uurtje rennen achter elkaar ben beland; ik krijg last van pijntjes of andere kwalen en meestal haak ik dan ook weer net zo dapper af dan dat ik ben begonnen. Dit keer besloot ik echter de hernieuwing van mijn hardloop carrière te vieren met een lidmaatschap van een atletiekvereniging, om zodoende mijn loopkwaliteiten zowel te verbeteren als wel niet voortijdig te laten eindigen.
Inmiddels ben ik nu zo’n twee weken liefdevol opgenomen in een groepje dat op de dinsdagavond en de donderdagavond traint. Pittig traint, kan ik wel zeggen. Het is een groepje dat niet mikt op het hogere trainingssegment, maar een groep die vooral de techniek en de kwaliteit van lopen voorop heeft staan, net als het plezier erin. Er wordt dan ook veel gelachen.
Meermalen wordt me liefdevol op het hart gedrukt toch vooral niet te hard te gaan dan wel van stapel te lopen. Regelmatig roept de groep de trainer tot de orde om vooral rustig aan te doen met mij. Iets met Keulen, Aken en bouwen. Hardlopers zijn doodlopers en het moet wel leuk blijven. Hoewel ik mijn grenzen beter ken dan tien jaar geleden en ze in deze levensfase beter bewaak dan ooit, geeft deze snelheidscontrole in de groep mij moed en vertrouwen.
Intussen blijf ik lekker bij mezelf en werk ik me tegelijkertijd tweemaal per week flink uit mijn comfortzone. Inwendig kreun en vloek ik, tijdens de oefeningen die ik onder luid enthousiast gebrul van de trainer en onder protest van vele spiergroepen uit mijn lijf geduldig uitvoer. Mijn geest roept regelmatig vertwijfeld waar ik in vredesnaam aan ben begonnen.
Toch geeft het resultaat. Op verschillende gebieden want mijn “rustige duurloopjes” op de zaterdagochtend, die ik rustig wil uitvoeren maar die na een stief kwartiertje uitlopen op gehol en gevlieg, verraden dat de snelheid verbetert. Daarnaast telt mijn weegschaal inmiddels wat ferme pondjes minder.
Voorlopig loop ik dus lekker door. Omdat (ik) het kan.

Samenloop

Samenloop

Al twee dagen had ik grootse loopplannen. Ergens in maart gaat het gebeuren, vijf kilometer hardlopen om te zien of ik het nog kan. Daarnaast is het ook een reparatiekwestie want zo halverwege de veertig begint de zwaartekracht het van mij te winnen.
Mijn drie-keer-in-de-week schema liep de afgelopen tijd echter volledig in de soep en dus loop ik ook al twee dagen met neerwaarts chagrijnig gezicht rond. Nee, ik ben niet verslaafd aan hardlopen maar de kalenderdagen vliegen sneller voorbij dan ik ze rennend kan bijhouden. Die vijf kilometer over iets minder dan zes weken zijn lichamelijk nog niet in zicht.
Vanmiddag keek ik wat mismoedig naar buiten, waar het zonnetje zichzelf een mooie middag leek te beloven. Met dezelfde meewarige blik controleerde ik mijn mail. Workshop. Tot half zeven. Niks hardlopen aan het einde van de middag, niks hoofd in de zon, mijn plannen moesten wederom worden uitgesteld. En van uitstel komt meestal iets anders, vooral wanneer je in een winter bent beland waarin het herfst lijkt geworden en de regen rijkelijk vloeit.
De workshop echter gaf meer voldoening energie dan ik had ingecalculeerd. Tevreden en vrolijk fietste ik naar huis, om blij te constateren dat van enige regen nog geen sprake was geweest en het er ook niet naar uitzag dat het op korte termijn zou gaan vallen. Eenmaal thuis waren mijn veterschoenen, tezamen met het hardloop ensemble gauw aangetrokken.
Windvrij kon ik vrij gemakkelijk het einde van de straat bereiken. Wat een verschil met twee weken geleden; toen had ik nog twee pauzes tussen het hollen nodig om datzelfde eind te halen. Ik had zelfs nog energie over om de dijk te beklimmen en dat is best een stijl dijkje. Eenmaal boven aangekomen besloot ik tot wat rek- en strekwerk over te gaan om even later –centimeters langer geworden- weer verder te draven.
Na wat meters bovenop de dijk kreeg ik vrij zicht over onze middeleeuwse Wilmkebreek polder. Een stukje beschermd Amsterdam. ’s Zomers grazen er schapen en koeien, in de winter wordt de polder vooral bevolkt door weidevogels en ganzen. Zachtjes hoorde ik de weidevogels hun avondvergadering inleiden. Volle maan, weerkaatst door de vele ondiepe greppeltjes, maakte de magie compleet bij een windstille polder.
Ineens begreep ik waarom juist vanavond de avond moest zijn om te hardlopen. Puur natuur en pure magie. Waar hardlopen in den beginne vooral een kwestie is van repeteren, volhouden en doorgaan, liep ik vanavond met vleugeltjes. Volle maan, energie van verschillende bronnen om me heen, volop aanwezig. Flauw? Zweverig? Niet bestaand? Ongetwijfeld. Maar ik voelde het en het voelde vooral energierijk en vertrouwd.
Eventjes liep ik niet alleen. En hoewel ik het liefst alleen loop, houd ik tegelijkertijd wel van een bijzondere samenloop met omstandigheden.