Archief van
Tag: mbo

Middelbaar (2)

Middelbaar (2)

Vier jaar geleden stond het onomstotelijk vast: er hoefde slechts één school bezocht te worden want die ene, waarvan ze een promotietoer hadden georganiseerd op de basisschool, die werd het. Al het andere viel automatisch af. Aangezien ik van de keuzes ben, stelde ik voor, om ook op het kleinere schooltje in de buurt te gaan kijken. Woest stapte zoon in de auto. Wat moest je met keuzes. Eenmaal over de drempel van het kleine schooltje leek het, alsof hij er al jaren rondliep.
De volgende open dag die we destijds bezochten, was de feitelijke schoolkeuze –die-van-de-basisschoolpromotie-. Na een kwartier te hebben gekeken en gezocht, was het klaar. Hier ging zoon niet naartoe. Never. Het feit dat de brugpieper die hem die dag zou begeleiden al na twee tellen pleite was, maakte de keuze van zoon waarschijnlijk ook heel gemakkelijk
We zijn vier jaar verder en opnieuw was zoon zeer enthousiast over een bepaalde opleiding. Richting media aan de praktische kant. Alleen daar zouden we maar hoeven kijken. De vervolgopleiding was eigenlijk al rond en geregeld. Niks keuzes. Helaas voor zoon is mijn stelregel na vier jaar nog altijd niet veranderd dus we besloten opnieuw om minimaal bij twee scholen te gaan kijken. Afgelopen zaterdag waren we bij het Er-O-Cee en vandaag bezochten we de tweede open dag, zijnde eerste keus.
Hoe het kwam weet ik niet maar de introductie vandaag liep niet, het ging niet en na vijf minuten was zoon (en wij dus ook) klaar met de open dag. Organisatorisch was het rommelig; de opleiding waar we wilden kijken was met vele losse stekkertjes duidelijk niet klaar voor de open dag. De rondhuppelende leerlingen dan wel docenten waren vol energie en van zichzelf maar helaas niet in staat het e.e.a. aan een mogelijk nieuwe eerstejaars over te brengen.
Kortom: het klikte niet. Zoon was van mening, dat hij op de opleiding op het Er-O-Cee nog beter kon leren om stekkertjes aan te sluiten. Sterker nog, op die opleiding kun je kastjes bouwen waarmee je dingen kunt aansturen en dus ook lichtshows. De mediaopleiding was een tunnelsyndroom geworden en daarmee hopeloos verloren.
Er is dus sinds vanmiddag een officiële keuze. Ik ben zo godvergeten #excuseer trots op mijn vijftienjarige snotaap. Opnieuw heeft hij gekozen. Niet alleen met zijn hart maar ook met zijn verstand. Er zijn mogelijkheden bedacht en er zijn heel bewust keuzes afgestreept.
Hij heeft ervoor gekozen om dingen uit te vinden en die vervolgens te maken voor de rest van de wereld.( nou ja, regionaal dan). Het is een brede opleiding waarmee zoon na het afronden ervan, een persoonlijke zevensprong creëert. Hij heeft gekozen voor een scholing die zeer pittig zal zijn en veel van hem zal vragen. Een school die gelooft in samenwerking maar ook uitgaat van het gegeven, dat je het op alle vlakken zelf moet doen. Met individuele cijfers.
Ja, ik ben weer heel trots. Niet op de keuze zelf maar op de manier waarop de keuze is gemaakt. Trots, dat mijn kind nieuwe mogelijkheden gaat ontdekken en niet alleen op technisch gebied maar ook op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Een keuze waarmee hij heel duidelijk heeft gemaakt dat handig zijn geen schande is, in een maatschappij die slechts gericht is op HBO en universiteit.
Hij gaat de MTS doen. In min of meer oude vorm. Godzijdank bestáát het weer/nog.

Middelbaar

Middelbaar

We hebben kennis gemaakt met de volgende stap in de schoolcarrière van zoon. Een stap richting toekomst waarbij me het gevoel bekruipt, dat mijn voet nog ergens boven de drempel van de vmbo school hangt tijdens de kennismaking ermee, in januari 2011.
De vier vmbo-jaren zijn bijna voorbij. Omgevlogen, in een onbewaakt ogenblik? Neen. Driewerf. Zoon staat weliswaar met zijn voeten voor de examen eindstreep, zijn vmbo-carrière was vooral een periode waarin ons leven regelmatig op de kop stond. Waarbij er elk leerjaar iets gebeurde.
De tijd waarin onze meest dierbare vriend de strijd tegen kanker op een bijzonder verdrietige manier verloor. De periode waarin we ontdekten dat zoon geen concentratiestoornissen had, maar gewoon zeer dyslectisch bleek. Het tijdperk waarin mijn moeder ernstig ziek werd en overleed. We de draad weer oppakten in dat ineens zo grote huis. Waarna we een half jaar later te horen kregen, dat de andere moeder Alzheimer heeft, waarmee we dagelijks met vallen en opstaan leren, om bij leven al afscheid van haar te nemen.
Het was het tijdperk van de grote tweede verbouwing die we niet wilden maar toch moesten uitvoeren. Het werd een grondoorlog, een uitputtingsslag van bijna acht maanden waarin we hysterisch huilden maar waarin we ook regelmatig hebben gelachen met zijn allen. De tijd van place de la beton, waarin het veelal tegenzat en het zo ontzettend vaak regende. Waarbij onze tot woongrot ingerichte schuur tot zevenmaal overstroomde en de energie uit onze lijven trok. De tijd waarin we niet opgaven. Doorwerkten. Omdat het moest.
Tijd vliegt blijkbaar tóch. En dus gingen we vanmorgen met zijn drietjes richting de Mbo-leerfabriek in de stad. Een locatie, waarvoor men van heinde en verre komt. Waarin tal van leervormen en studierichtingen worden vormgegeven voor generaties nieuwe jongelingen, op weg naar hun toekomst. Ik was voorbereid op een enorme schoolfabriek, vol onpersoonlijke ruimtes en waarin vooral veel mensen. Plus lawaai. Want technisch georiënteerde scholing. Met machines.
Dat viel tegen. Of beter moet ik zeggen; het viel reuze mee. Er waren grote ruimtes en het was er druk maar wat me met name is bijgebleven zijn de vele enthousiaste docenten die de tijd namen om alle vragen te beantwoorden die je nu eenmaal hebt, als aanstaande Mbo-leerling en je bijbehorende als figuranten fungerende pasgeboren Mbo-ouders. Ook was de school ruim bevoorraad met enthousiaste eerste- en tweedejaars studenten, die vol overgave allerlei moeilijke trucjes op nog ingewikkelder machines lieten zien. Apparaten waarvan ik hoop, dat zoon er tot in lengte van dagen nog niks mee hoeft maar waarvan zijn ogen spontaan gingen glimmen. Om van lief niet te spreken, die met een brede grijns langs vertrouwde groengekleurde machines liep.
In alle drukte en nieuwsgierigheid op dat grote Er-o-cee gebeurde er iets vreemds met mij. Ik voelde me er thuis, zoals dat vier jaar geleden ook gebeurde toen we kennismaakten met de veel te groot voorgestelde vmbo.
Loslaten.
Wat vind ik dát een klus. Telkens weer.
hartjes