Archief van
Tag: leren

Hixen

Hixen

“Ik ben mn standaardteksten kwijt,” mompelt de dokter verbouwereerd. Ik heb HiX helpdesk dienst en los storingen op. Althans, ik doe erg mn best. “Gewoon midden in mijn spreekuur,” zegt de dokter. “Hoe kan dát nou. Dat HiX ook,” volgt niet veel later.

Ik vraag de dokter of hij de teksten vanmorgen nog heeft gezien. Dat weet hij niet zeker.

Mijn volgende vraag is, of hij wel eens schuift met het beeld. Of met schermen wisselt. Omdat dat per spreekuur/dossier soms beter uitkomt. Ja, zegt de dokter; hij schuift regelmatig heen en weer.

“Ik kom erop terug,” beloof ik de dokter. “Binnen tien minuten.” Ik weet waar de fout zit, maar ik moet even nagaan hoe ik het kan oplossen.

Van bijna alle fouten en verhix-momenten heb ik logjes aangemaakt van de fout, in welk scherm dat gebeurde en… hoe de oplossing luidt. Tweeënhalf jaar ervaring op mn C-schijf, keurig ingedeeld per software module.

Ik hou van mijn autistische bolletje dat graag ordent en altijd op dezelfde manier. Dan hoef je namelijk nooit écht te zoeken. Bovendien zit er altijd een bijpassend plaatje van het probleem in mijn hoofd opgeslagen.

Binnen afzienbare tijd vind ik op de schijf wat ik zoek. Terugbellen of mailen met een uitleg zijn nu niet handig in een druk spreekuur dus snelwandel ik naar de betreffende poli. Het is druk en als voormalig doktersassistent begrijp ik de irritatie als geen ander.

Terwijl de dokter met me meekijkt schuif ik onder toeziend oog van de dokter het scherm voorzichtig heen en weer. Even later verschijnen de standaardteksten weer in beeld. Ik laat de dokter ook nog even schuiven en daardoor ziet hij ook hoe het werkt en…wanneer het fout gaat.

Dat vind ik het leukst aan mijn werk. Natuurlijk ook omdat het lukt en daarnaast houd ik van samenwerken met de melder. Zelf zien, zelf doen.

Instructie

Instructie

“Ik houd het graag dichtbij mezelf,” zegt mijn leerling tijdens een HiX-instructie.

HiX is het ziekenhuisinformatiesysteem waarin ik trainingen geef, als versgebakken applicatiebeheerder.

Mijn hart juicht, mijn intenne checkt even of ze deze informatie goed heeft opgevangen.

“Er zijn immers al zoveel anderen en dat past niet bij me,” legt mijn leerling uit.

Ze is vijfentwintig jaar en volgt met succes een Hbo-opleiding waar er maar één van bestaat, ergens in het hart van Nederland, waarvoor ze vroeg moet opstaan, waar ze veel voor doet en waarvoor ze veel moet laten. Met huiswerk en opdrachten. Van binnen ben ik een beetje jaloers op de kracht en het zelfbewustzijn dat ze uitstraalt. Als ik destijds…..

Direct erna realiseer ik me dat de begrippen “toen en vroeger” allang geschiedenis zijn geworden en achter mij liggen. In de opleidingsruimte zucht de airco zachtjes haar deuntje in tegenwoordige tijd. Ik bedank mijn leerling voor haar wijsheid en inzicht én het feit dat ze dit samen met haar gedachten hierover met me heeft durven en willen delen. Ik voel me vereerd en dat zeg ik haar ook.

Ik vind de jeugd van tegenwoordig niet altijd lastig. De tijd is lastig en de wereld is dat ook. Jongeren van nu hebben het soms moeilijk, moeten zich staande houden, veel doen en vooral tegelijk, waaronder het altijd maar bereikbaar moeten zijn of “aanstaan”. De sociale druk is hoog.

De jongeren die ik ontmoet vind ik verrassend verfrissend en in tegenstelling tot wat ik hoor of lees in de media spreek ik vaak jongeren die juist zeer omgevingsgevoelig zijn, maatschappelijk bewust zijn. Begaan met de medemens en met het klimaat. Zonder vooroordelen maar met oplossingen voor hedendaagse problemen die de moeite van het onderzoeken de moeite waard zijn. Ik vind het een verademing om te ervaren hoe hun geest in staat is om het principe omdenken 3.0 direct toe te passen.

Het is een feest om deze jonge mensen op te leiden, waarbij ik mezelf aan het einde van de dag vaak de vraag stel wie van ons nu het meest geleerd heeft.