Archief van
Tag: leren

Moeders

Moeders

Wanneer ik aan het begrip moeder denk, denk ik altijd eerst aan mijn eigen moeder. Aan haar honderd verschillende glimlachen, haar melancholie, haar verbeeldingskracht. Haar wil om te ontwikkelen, te kunnen fietsen. Ook denk ik aan haar moeder, mijn oma.

Toevallig dacht ik vorige week nog aan oma, onderweg naar Wijchen met drie keer een trein overstap en met uiteraard de allermooiste verbinding die er is, jawel de Noord Zuidlijn. De enkele reis had bijna 4 uur geduurd en toch wilde ik erheen, met mijn hoofd vol snot en flinke keelpijn.

Onderweg in de trein had ik me enkele zaken gerealiseerd. Waarom had ik in vredesnaam een congres van 122 kilometer ver weg willen bezoeken over HSP? Omdat de nieuwsgierigheid het zou winnen van het snot en de paracetamol (dat laatste hoopte ik). Ten tweede wist ik dat ik veel nieuwe informatie mocht opnemen. Wetenschappelijke informatie en sinds mijn 45+ zit mijn brein verlegen om alle wetenschappelijke informatie omtrent HSP die ik maar kan vinden. Opdat ik snap, weet, begrijp en mijn eigen gebruiksaanwijzing kan schrijven.

Terwijl het spoor onder me weggleed, besefte ik me eveneens dat ik niet alleen op mijn moeder lijk – qua honger naar informatie. Ook lijk ik op mijn grootmoeder van moeders zijde. Zij had in de jaren ’70 al een seniorenkaart van de NS. Niet zo bijzonder want die kaart bestond toen al, maar mijn oma was al meer dan dertig jaar weduwe, altijd alleen gebleven en ging derhalve altijd alleen op stap. Vrolijk en wel, altijd op zoek naar avontuur. Anno 2019 is dat niet meer bijzonder, destijds was dat het wel.

Soms had ze besloten om koffie (of een borreltje) te gaan drinken in Maastricht, gewoon omdat het kon. Met misschien onderweg in Heerlen even uit te stappen voor museumbezoek. Soms kon ze halverwege rechtsomkeert maken en dan toch liever richting Groningen afreizen. Omdat het beter voelde. Ondanks de vele verliezen die mijn oma heeft geleden beschouwde zij het leven als één groot avontuur, een levende speeltuin.

Diep in mijn hart voel ik dat ook zo. Dus boek ik regelmatig een online NS kaart naar Groningen. Of naar Wijchen, voor een symposium. Of ik reis naar Leeuwarden, omdat er een tentoonstelling van Rembrandt en Saskia in het Fries Museum is. Ik vind het leuk om Nederland per trein uit te pluizen. Om vervolgens te ontdekken dat wanneer we de klaphekken van Friesland zijn gepasseerd, er een blij gevoel vanuit mijn borststreek opstijgt. Het gebeurt overigens ook wanneer ik de Afsluitdijk passeer op weg naar Franeker of Harlingen. Kom ik thuis? Het zou zomaar kunnen; overgrootmoeder van vaders zijde, de moeder van mijn oma, ook de buurvrouw, was van Friese afkomst.

In Wijchen aangekomen bedacht ik me in de trein, dat wanneer ik aan het begrip moeders denk, dat iedereen behalve ikzelf, in mijn hoofd opkomt. Dat is best een beetje gek, gegeven het feit dat ik bijna twintig jaar geleden het leven schonk aan een fantastisch kind. Die prachtzoon van wie ik elke dag leer, dat het leven een proeftuin is en dat je op elk onderdeel iets kunt leren. Dat je met sommige apparaten wat meer geduld moet hebben dan met andere. Maar dat elke les er eentje is en de moeite waard is. Mijn zoon, wars van status en macht, die een hekel had aan leren en desondanks ontwaakte op het ROC, voor mechatronica. Waarmee hij genoeg nieuwsgierigheid ontwikkelde om door te stromen naar het HBO.

Mijn kind. Mijn geweldige kind, hij maakte mij moeder. Hoe kon en hoe kan ik dat vergeten? Als reminder, aandenken van mijn bestaan, heb ik daarom vandaag een kleine herinnering aan mijn moederschap op mijn rechter onderarm laten zetten. Blijkbaar heb ik een continu herinnering nodig. Opdat ik niet vergeet.

Wetenschap

Wetenschap

Op woensdag houd ik Ontwikkelwenswoensdag. Ooit was het mijn mantelzorgwensdag maar sinds het overlijden van alle moeders hier in huis is dat veranderd. Ontwikkelwenswoensdag houdt in, dat ik het internet afstroop, op zoek naar informatie. Niet zomaar informatie: ter lering en ontwikkeling. Hiermee stel ik mijn persoonlijk wetenschappelijk (online) opleidingspalet samen.

Meestal struin ik LinkedIn af. Vaak vind ik er een schat aan informatie met Webinars, interessante artikelen en White papers. Een Webinar is eigenlijk een online informatieklas die je volgt via je computer of laptop. En een Whitepaper is een combinatie van een soort online schoolbord, gecombineerd met digitale aantekeningen, waarmee je veel informatie krijgt die evenwel gedoseerd binnenkomt. Soms betreft het onderwerpen waarvoor ik in de jaren ’80 minstens nog een maand in de klas zou moeten vertoeven; tegenwoordig leer ik in een avond of een middag bij. Samen met mensen die net als ik op zoek zijn naar informatie en kennis over zaken die ons boeien. Persoonlijke ontwikkeling bijvoorbeeld, zingeving, wetenschap of faalkunde. Bijster interessant en ik kan er geen genoeg van krijgen.

Deze vorm van leren gaat me beter af dan in klassikale vorm want daar houd ik niet van. Meer nog: met mijn intenne ben ik er niet geschikt voor; noch voor gemaakt. Vaak gaat er in de klas van alles mis. Er is drukte, inclusief een tekort aan gehoor en een teveel aan prikkels. Ik leef dus op bij de gratie van het bestaan van digitale informatievoorziening die gedeeld wordt via het wee-wee-wee.

Naast mijn informatiebron op het internet bezit ik een Museumjaarkaart. Ooit cadeau gevraagd aan mijn mannen, in 2015. Aangeschaft op een bijzondere dag en plek, namelijk op mijn daadwerkelijke verjaardag, in de Amsterdamse Hermitage. Sindsdien laat ik de kaart jaarlijks verlengen en bezoek ik tot volle tevredenheid museums. In 2019 heb ik hieraan een nieuwe dimensie gegeven: onder het mom “bezoek eens een museum waar je nog nooit bent geweest” kwam ik vier weken geleden in Leeuwarden terecht (Fries Museum). Gisteravond, op Ontwikkelwenswoensdag, kwam er een moeilijkheidsgraad bij: Google jezelf nou eens naar een museum waarvan je nog nooit hebt gehoord.

Ik kwam uit bij de Embassy of the free mind, gevestigd in het Huis met de Hoofden, op de Amsterdamse Keizersgracht. (Voor de liefhebber: nummer 123). Ik las dat ik 2.000 jaar verzamelde wijsheid zou vinden, in elke mogelijke vorm, geïnspireerd door de afbeeldingen en teksten uit de collectie van de Bibliotheca Philosophica Hermetica. Deze bibliotheek en het Huis met de Hoofden zijn onlosmakelijk verbonden met de stad Amsterdam en haar geschiedenis, de vrijheid van meningsuiting, tolerantie en vrijheid van drukpers. De symboliek van de naam ‘Huis met de Hoofden’ paste dan weer bij de grote denkers waarmee ik kennis zou maken in deze Embassy. Op ontwikkelreis met Hermes, Pythagoras en Spinoza tegelijkertijd. Ik wist dat het een walhalla zou worden, voor mijn geest die altijd op zoek is naar kennis.

Met een jubelend hoofd was het voor de ziel tegelijkertijd ook een intense beleving. Diepgelukkig ronddwalen met een blije geest die dankbaar gevoed wordt, in een vreemd pand en me toch direct thuis voelen. Een intenne die niet strak stond van de ruis maar die rustig en gedoseerd stromen informatie door liet komen. Nog vreemder: ik voelde een intense verbondenheid met mijn moeder. Ik voelde ogenblikkelijk dat zij deze plek meer dan geweldig zou hebben gevonden. Ze hield van de vrije geest, was altijd op zoek naar antwoorden, naar kennis en wetenswaardigheden over plaatsen en personen. Die leergierigheid en mijn onderzoekende geest heb ik van mijn moeder meegekregen en dat geeft zelfs na haar overlijden nog een intense verbinding.

Ik liep een kamer in waar een interactieve voorstelling werd getoond met teksten die me raakten. Over kennis, over de wijsheid die in vele mensen schuilt en niet alleen in de geleerden. Wijsheid zit niet in diploma’s maar in de vrije geest. Hoe belangrijk het is om kennis en wijsheid te delen, opdat de eigen wijsheid daarmee nog eigenwijzer wordt.

Na de voorstelling draaide ik me om, zodat ik de rest van de kamer kon bekijken. In het midden van de kamer stond een enorme ronde tafel, van hout en door de tijd gebutst. Erop stonden verschillende glazen vazen, gevuld met water waarin nog niet ontloken lelies waren gestoken, tezamen met uitbundig bloeiende zonnebloemen. Mijn moeders bloemen. In april.

Toeval bestaat niet.

Voor de liefhebbers van kennis en wijsheid: zie hier de informatie