Archief van
Categorie: Odetjes

Broek

Broek

Deze week wilde ik appen met mijn moeder. Dat was om meerdere reden bijzonder want ten eerste beschikt de telefoon van mijn moeder slechts over een SOS-knop en ten tweede kan ik mijn moeder nooit meer bereiken. Ze heeft het aards bestaan vijf jaar geleden verruild voor het hemelse.

Ik dwaalde door een van mijn favoriete gebouwen in Amsterdam, de Hermitage, de voormalige Amstelhof. Waar ik ooit samen met mijn moeder bij ome Han met zijn demente suiker op visite ging en waar we belandden bij een dwalende Sylvain Poons, toen nog een bekende Nederlander. Toen ik mezelf in de tegenwoordige tijd voorzichtig naar de tentoonstelling “Classic beauty’s” wilde loodsen, werd ik ingehaald door een groep vrouwen. In den beginne vielen ze mij niet op, tot ik de gemene deler ontdekte.

Geverfd haar in alle kleuren behalve grijs, terwijl de natuurlijk getinte matjes her en der vanaf de schedel vals oplichtten. Ten tweede was daar het gemeenschappelijk gebruik van de felrode lipstick. Lieve vrouwen van welke leeftijd dan ook, er komt een tijd dat je die lipstick moet laten liggen. Beter nog: moet weggooien. Ritueel voor mijn part, maar vanaf een zekere leeftijd ziet het er niet meer uit als op je vijfentwintigste, al geloof je zelf oprecht van wel. Tot slot droegen de meisjes (dat riepen ze tenminste steeds naar elkaar) allemaal een elastische broek-met-vouw, vergezeld van Ecco’s. Met veters. Plus een soort vest erop. Ineens begon het me te dagen. Mijn moeder haatte het dragen van een broek. Liever droeg ze jurken en rokken, met schoenen die altijd pasten bij de riem en bij de tas. Mijn moeder deed aan ensembleren. Ze had oprecht een gruwelijke hekel aan elastische broeken en aan veterschoenen. Het deed mijn moeder denken aan gevallen nonnen op poezenschoenen.

Toen ik destijds voorzichtig opperde dat er ook heus andere broeken te koop waren, bewoog mijn moeders gezicht zich lieftallig richting één van haar honderdvijftig glimlachen en zei: “niet voor mij.” Toch moest ze er rond haar 68e aan geloven; vanwege een niet helemaal goed gelukte heupoperatie was het aantrekken van een panty vrijwel onmogelijk geworden en dus stapte mijn moeder alsnog over op de broek. Het werd een model wat we nu jeggings noemen, een combinatie van een spijkerbroek en een legging. Het liet zich uitstekend combineren met een mooi tuniek of vest. Daarnaast bezat mijn moeder verschillende blouses, die zich uitstekend met deze broeken lieten combineren. Uiteraard werden er geen Ecco’s aangeschaft maar fietsschoenen. Zonder kliksysteem of gympachtige sportschoenen, het waren veelal laarsjes met een mooi klein hakje dat over de trapper paste, zodat mijn moeder tijdens het fietsen goed de grip kon houden. (“Nee kind, die schoenen niet, daar kan ik niet mee fietsen”)

Tot een kleine drie jaar geleden droeg ik ook immer broeken. Jeans in alle soorten en maten. Na het stoppen met roken ontwikkelde ik echter een voorliefde voor het goede leven en vonden de kilo’s zich een weg naar mij. Dat betekende dat ik me niet meer lekker voelde in een broek, waarin ik een champignontaille leek te hebben ontwikkeld. Een logische stap naar de jurk volgde. Mijn silhouet werd volwassen en ik ook.

Anno 2018 ren ik rondjes en verlies ik de kilo’s weer wat uit het zicht (waarbij ik bid dat ze nóóit meer terugkomen) en toch vind ik mezelf nog steeds geen broekenvrouw. Telkens wanneer ik een broek pas, word ik opnieuw ongelukkig en ontwikkel ik een depressie. Terwijl ik, als ik een willekeurige jurk uit welke winkel ook over mijn hoofd gooi, mezelf direct tot een alternatieve Marilyn Monroe verklaar. Mijn middelbaar figuur lijkt een stilzwijgend prachtig verbond met de jurk te hebben gesloten, waarbij ik ervoor waak, dat de tas altijd matcht met mijn schoenen. Net zoals bij mijn moeder, vroeger.

Halverwege de Classic Beauty’s kwam ik tot de ontdekking dat ik de audiotour was vergeten. Nu houd ik niet van geblaat achtergrondinformatie tijdens een tentoonstelling maar er hingen ook bordjes met muzieksymbolen waaraan kon worden gekoppeld. Kunst kijken, begeleid door Bach en tijdgenoten daarentegen vind ik dus geweldig. Even later liep ik genietend langs de groep broeken-met-vouw met Ecco’s, in mijn jurk waaronder schoenen die bij mijn tas pasten.

De verbondenheid met mijn moeder voelde inniger dan ooit. Ik pakte mijn telefoon.
En stopte hem niet veel later stilzwijgend, glimlachend, terug in mijn tas.

Marathon(s)

Marathon(s)

Een tijdje geleden schreef ik dat tijd en afstand heel belangrijk waren bij het hardlopen. Vooral wanneer je nog niet zo lang loopt, zoekend bent naar de afstand en de snelheid die bij je passen. Inmiddels heb ik mijn weg aardig gevonden, vlot het wat meer en ben ik niet meer helemaal uitgeput na een stief rondje rennen. Kortom: het begint ergens op te lijken.

Een damloopje van 16,1 kilometers (10 Engelse mijlen) of een halve marathon zitten er echter nog niet in. Wanneer ik aan Rotterdam in april 2019 dénk draait mijn maag zich om en ben ik blij dat ik zover nog even niet hoef van mezelf. Mijn loopmaatjes daarentegen draaien hun hand er niet voor om; lopen en zwemmen zich ongans op een complete triatlon, om vervolgens op de eerstvolgende dinsdagavond weer vrolijk hun baanrondjes met mij en de andere groepsgenoten te lopen.

Na het lopen van de tien kilometer enkele weken geleden, was ik op zoek naar een nieuwe uitdaging, om daarmee mijn afstand én mijn loopwereld uit te breiden. Daarbij vond ik een bijzonder hardloop evenement. De start was al op dinsdag 25 september, in Amsterdam. Een thuiswedstrijd. Het was een marathon. Een maatwerkmarathon. Ik werd zo enthousiast, dat ik besloot om er TWEE van te maken. Twee marathons, gewoon, omdat ik er zin in kreeg en omdat ik tijdens het lezen besloot, dat ik het zeker zou kunnen.

Deze maand, tussen 25 september en 24 oktober, een hele maancyclus, ren ik de afstand van twee marathons bij elkaar, dat wil zeggen 84,4 kilometer. Als Moonrunner. Samen met hardloopmaatjes uit heel Nederland probeer ik om in deze maancyclus tot de Maan en weer terug te rennen ofwel: Run to the moon and back.

Mijn marathons zijn voor het goede doel: je kunt mij sponsoren ten gunste van de stichting Make a wish Er zijn verschillende redenen waarom ik heel enthousiast ben over deze actie.

Ten eerste heeft hardlopen mij in 2018 zoveel vreugde gebracht, dat ik dit gevoel graag met mensen wil delen. Ik vind het fijn idee dat ik tijdens het hardlopen, op het ritme van de wind én van mijn schoenen op het asfalt, wensen van zieke kinderen kan helpen realiseren.

Ten tweede telt in dit evenement elke kilometer die ik deze maand afleg. Die dubbele marathon, hoe stoer het er ook staat, die hoeft dus niet in één keer. (Dat kan ik ook helemaal niet). Maar dat fijne avondloopje van 6 kilometer van gisteravond, (van 6:50 dus ónder de 7 minuten per kilometer, jawel) mag ik optellen om mijn dubbele marathonafstand te bereiken. En die ene keer waarop ik me afvraag waarom ik ooit met hardlopen ben begonnen, terwijl ik me hijgend en puffend door 2 kilometer heen werk, die telt dus ook mee. Elk loopje, elke training, elke kilometer die ik hardlopend afleg deze maand, zijn allemaal even belangrijk. En daarmee raakt deze actie de fundamenten van mijn bestaan als ontwikkelingsmachinist.

Dit is waar leren, ontwikkeling, en zelfontplooiing wat mij betreft over gaan. Elke stap in een (levens) proces, hoe klein ook, is even belangrijk. Want zonder begin is er geen beweging en geen einde. Zonder stap in het midden, hoe gering deze ook mag zijn, is er geen verdere ontwikkeling, geen progressie, geen vooruitgang. Juist die ene stap, ergens op het pad, hoe duister het ook mag zijn, zorgt voor ontwikkeling, brengt je verder. Alles telt mee.

De komende tijd bevind ik me dus op het asfalt, op bospaden, op de atletiekbaan (dat veert zo ontzettend lekker!) en misschien doe ik wel een rondje over het zand. Aan zee. Kan mij het. Die 84,4 kilometer mag ik immers overal invullen.

Ik zou het super vinden, wanneer je mij bij deze actie zou willen helpen maar natuurlijk ben je dat niet verplicht. Wanneer je mij wilt steunen, klik dan op mijn persoonlijke #RTTMAB profielpagina om mij te sponsoren. Elk bedrag, hoe klein ook, is welkom. Elke bijdrage is een aanloop naar een wens.
En elke bijdrage is het waard om voor te rennen. Het is me een eer.