Retour

Retour

Onze oprit lag er verlaten bij, nadat Björn werd teruggereden naar de garagemeneer. Het was een kale bedoening.  Met het vertrek van onze gouden koets was evens een nijpend vervoersprobleem ontstaan.

Deze week is een beroep op meerdere vierwielers nodig in verband met verschillende school-, examen- en andere productieve werkzaamheden. Daarnaast is het deze week Boekenweek; mijn letterkind “Over de vloer” wordt komende donderdag gedoopt en hiervoor staan enkele ritjes richting boekhandel, slijterij en ander logistieke doelen op de planning. Heen en weer. Natuurlijk kan ik dat ook op de gouden tweewieler uitvoeren, maar in Nederland is nooit iets zeker wat het weer aangaat en wanneer het keihard regent wanneer ik onderweg ben met mijn stapeltje leeswerk is dat toch een beetje zonde van het werk en van de boeken.

In verband hiermee besloten we na een korte en pittige gezinsvergadering om het mechanische kind naar huis te halen. Anders, het mechanische klassiekerkind, is inmiddels een ferme nagel aan mijn doodskist maar eveneens is hij het kind wat niet thuis is waardoor het gezin niet compleet aanvoelt. Hij stond een tijdje te koop, in Ophemert, bij een  klassieke Volvo garage, waar ze verstand hebben én houden van mechanische Zweedse kinderen in alle vormen en uitvoeringen die er te vinden zijn. Helaas is gebleken dat de verkoop in klassiekers terugloopt dus stond onze Anders een tijdje winkeldochter te zijn op het garageterrein. Aangezien er wat ritten te verdelen zijn deze week, kan onze Anders zijn mechanische B30E hartje ophalen, samen met mijn lief.

De terugkeer van het verloren kind voelde eerlijk gezegd dubbel en ik realiseer me dat het eerstewereld problemen zijn. Er is niemand ziek of gewond, we leven niet in oorlog en toch voelde ik me wat mismoedig en verdrietig. In de ochtend een halve belofte van de gouden koets waarvan de droom uiteenviel, waarna diezelfde middag het blauwgroene Volvokind achteruit kwam rijden, de oprit op. Met mijn lief als stralend middelpunt. Voorzien van een bescheiden uitlaatwolkje pruttelde het mechanische kind keurig in zijn achteruit, manoeuvreerde zich op zijn eigen plek zodat het leek alsof hij nooit was weggeweest.

Een uurtje later was hij opgenomen aan de hartbewaking; onderweg was de B30e motor helaas een keertje afgeslagen en doordat de accu leeg was geraakt, kwam Anders niet zo gemakkelijk meer aan de praat. Na een ferme poetsbeurt, waarbij het stof en wat vogelcadeautjes werden verwijderd, stond het mechanische kind glimmend en grijnzend op zijn plaatsje. Ik stapte voorzichtig achterin de auto en snoof een flinke portie  jaren ’70 lucht op, die uit zijn binnenste opsteeg. Op slag was ik terug in de tijd, augustus 2011. Onze proefrit in Heerhugowaard. Nadat ik met mijn ogen knipperde zag ik mezelf in Frankrijk rijden, met aanhanger, in 2013, het jaar waarin mijn moeder overleed. Ondanks zijn grillige kuren en gebreken hield zij van ons Volvokind, was ze een trotse auto-opoe.

Met een hoofd vol dubbele gedachten en rondtollende emoties stapte ik uit de auto. Even keek ik achterom en echt, ik zou hebben gezworen dat onze Zweedse boef mij een stiekeme knipoog gaf.

Vaderdag

Vaderdag

Het is de derde zondag in juni, ofwel Vaderdag.  Een dag met dubbel gevoel. Mijn vaders zijn op; allen zijn ze permanent verhuisd naar het rijk der geesten.

Eenendertig jaar geleden overleed mijn vader. Op redelijk jonge leeftijd, al dacht ik daar destijds als zeventienjarige anders over. Helaas weet ik niet meer wat ik hem voor zijn laatste Vaderdag heb gegeven, in 1986. Vreemd hoe selectief geheugen te werk gaat. Het zal waarschijnlijk wel iets zijn geweest om mee te vissen. Mijn vader had namelijk drie huwelijken, waarvan hij de tweede verbintenis met zijn tuin was aangegaan en het derde verbond was stil gesloten met zijn visuitrusting, waaronder de sleutel van het hek van de Zuidpier van IJmuiden.

Na het overlijden van mijn vader heeft mijn schoonvader liefdevol allerlei vaderse taken overgenomen. Helaas heeft hij dat niet lang mogen doen. Vijftien jaar geleden is ook hij overleden, waarmee mijn voorraad vaders opging tot stof, om niet weder te keren.

Terwijl ik een slok van een kop veel te hete koffie neem, denk ik aan de vaders uit mijn leven en hoe kort ik ze maar heb gekend. Misschien zitten ze vandaag gezellig aan een kop koffie, hierboven in het Vaderhuis. Misschien is Vaderdag wel een themadag, in de hemel of in het ergens waar ze zich thans bevinden.  

Ik zou er wat voor over hebben om ze te bezoeken. Niet voor eeuwig natuurlijk maar gewoon, voor één keertje, heel eventjes maar. Een dagtrip, om bij te praten en ze te vertellen dat het hierbeneden goed met me gaat, dat ik ze mis. Ik zou ze beiden graag mijn boek als Vaderdag cadeau hebben willen geven.

Uiteraard is zo’n uitstapje onuitvoerbaar. Het zou een vreemde en bovendien lastige reis worden. Reizen per OV-chipkaart richting hiernamaals is onuitvoerbaar, zo niet onbetaalbaar. Bovendien zou het slechts een enkele reis zijn. Een dagretourtje kennen ze hierboven namelijk niet.