Lettersmid

Lettersmid

Na negen jaar Lettersmid ben ik er klaar mee. Lettersmid stopt. Drie jaar geleden beleefde ik een gelijkwaardig dal in de schrijversvreugd. Destijds duurde het niet lang en keerde Lettersmid op rasse schreden terug. Vorig jaar heb ik Lettersmid zelfs helemaal AVG proof gemaakt, ik kon me een leven zonder haar niet voorstellen.

Niets van dat alles. Lettersmid heeft haar beste tijd gehad. Ik ben geen lettersmid en wil dat ook niet zijn. Ik schrijf over wat me beweegt (of juist niet). En dat zijn niet puur letterdingen, maar zaken over hoogsensitiviteit, ontwikkelen, leren, groeien, verbinden, en vooral over jezelf vinden. Een Lettersmid schrijft, maar vindt verder niets. En ik ben zoveel meer dan een lettersmid. Ik wil nog zoveel andere dingen delen en laten zien.

Lettersmid verdwijnt dus. Wat krijgt u ervoor terug? Dat is een goede vraag en ik moet eerlijk bekennen dat ik het antwoord daarop nog niet weet. Met mijn bijna vijftig ontdek ik elke dag iets nieuws waarvan ik vind dat ik het met de wereld zou moeten delen, maar meestal ramt mijn geheugenzenuw de volgende dag genadeloos op het prullenbak icoontje en is het stukje zoek. Dus ik weet het niet.

Ik leer elke dag, soms is het zweverig en een andere keer vind ik mezelf met mijn voeten in de modder, hoofd omhoog, zoekend naar een teken in de wolken. Met en zonder begeleiding van dromen want ik droom heel wat af. Zijn die belevenissen de moeite waard? Oh jazeker. Ik weet alleen niet in welke vorm.

Totdat ik een heldere visie heb over de route die ik wil volgen en de weg ernaar toe heb gevonden, houd ik me gedeisd. In de tussentijd puzzel ik een nieuwe website in elkaar. Ik houd me onder de radar en zoek mijn antwoorden in de stilte. Daarbij heb ik gezelschap van mijn meest trouwe kompaan, mijn onafscheidelijke intenne, die eeuwig imperfect is afgesteld en daarom perfect geschikt is voor mij.

Boekje

Boekje

Iets meer dan een jaar geleden stond ik met mijn één meter zestig in de boekwinkel. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, ik kom er vaker, maar vorig jaar lag mijn eigen boek mooi te zijn in de etalage. Náást Hendrik Groen. Hoe mooi kan het leven zijn.

Dit jaar merk ik dat ik een beetje aanmodder. Ook goed, weer eens wat anders dan aanmoederen want ook dat deed ik regelmatig maar met een zoon van twintig die zijn zaakjes zelf regelt én op orde heeft, verandert het leven van een bijna middelbare moeder drastisch.

Ik ervaar het wat dubbel, want als moeder bemoei ik me graag overal een beetje tegenaan en laat dat nu net zijn wat de jonge meneer soms wat irritant vindt. En ik geef hem groot gelijk.

Zo modder ik dus wat aan, inclusief lijf en leden. Het lijkt een leeftijdsdingetje. Mijn thermostaat gaat langzaam stuk, hetgeen betekent dat ik regelmatig met een tomaatrood hoofd rond loop. Niet alleen meer met hardlopen, of van schaamte en/of blozerij, maar meer door een plotseling opkomende warme tornado die zich door het lijf een weg naar boven raast. Warmte stijgt immers altijd op.

Daarnaast merk ik dat ik wat stijver wordt. In mijn ledematen (waarvoor yoga) én in mijn hoofd. Mijn bovenkamer is niet meer zo flexibel, ze wordt vergeetachtig ook en bij een ontregelde hypofyse (die geef ik gewoon de schuld) ontplof ik om het minste of geringste.

In 2008, toen ik nog poli assistent was, begonnen we een menopauzespreekuur. Dat hebben we geweten; het was en is nog steeds zeer succesvol. Druk bezocht met vrouwen die de spreekkamer inlopen met een hoofd vol vragen en die -meestal- glimlachend weer naar buiten stappen, wanneer het proces van de overgang is doorgenomen en waarbij blijkt dat eigenlijk alles volgens het boekje gaat.

In het voorjaar besloot ik een lezing van onze eigen overgangs verpleegkundige te bezoeken. Voor de zekerheid want hoewel ik het proces eigenlijk nog zou moeten kennen, na tien jaar polikliniek ervaring, bleek dat er veel belangrijke informatie uit het overgangsproces niet meer in mijn hoofd aanwezig was. Dat krijg je ervan, na ruim twee jaar comploeteren.

Gelukkig vond ik alles tijdens de lezing weer terug, onder toeziend oog van de glimlachende menopauzeverpleegkundige. Het blijkt dat ook in lijve Lettersmid alles volgens het boekje verloopt. Ik ben er alleen nog niet achter welk boekje het is geworden of welke uitgave.

Ach, zolang het maar geen spoorboekje is. Dat bevat immers alleen maar vertragingen.